هشتمین باشگاه نجوم شهرستان اردکان، مورخ دوم اسفند ماه توسط انجمن نجوم شفق شهرستان اردکان، برگزار خواهد شد. در این برنامه عمومی که از ساعت 18 الی 21 به طول می انجامد به موضوعاتی از قبیل جشن نوروز، بحران گرم شدن سیاره زمین، تکنولوژی فضایی و غیره پرداخته خواهد شد. دومین قسمت از مصاحبه اختصاصی گروه نجوم شفق با دکتر فیروز نادری نیز تحت عنوان کاوش های فضایی آینده بشر در این سمینار، پخش خواهد شد.
لازم به ذکر است مهلت ارسال مقالات جهت شرکت در فراخوان دانش آموزی سمینار استانی انجمن نجوم شفق، به دلیل به تعویق افتادن زمان برگزاری سمینار از دوم اسفند ماه سال جاری به نخستین پنجشنبه اردیبهشت ماه سال آینده، علاقه مندان می توانند مقالات خود را بر اساس موضوعات از پیش تعیین شده تا تاریخ بیستم فرموردین ماه سال آینده، به آدرس پست الکترونیکی گروه نجوم شفق به نشانی nojumjavan@yahoo.com، ارسال نمایند.


برنامه های باشگاه هشتم به شرح زیر است :

زمان	ارائه دهنده	عنوان برنامه	ردیف
18:00 الی 18:15	عبدالرضا خدائی	بررسی جدیدترین اخبار در حوزه نجوم و تکنولوژی فضایی	1
18:15 الی 18:30	خانم هاتفی	قدمی تا 2009 (بررسی مضامین عامه پسند اخترشناسی، در راستای ترویج هر چه بیشتر این دانش)	2
18:30 الی 19	حسین حائری	نوروزنامه (بررسی ریشه های نجومی جشن باستانی نوروز)	3
19 الی 19:10	-	استراحت و پذیرایی	4
19:10 الی 19:50	احسان سنایی	سیاره ای در خطر (بررسی پیامد های جبران ناپذیر از دست رفتن قطب ها به مناسبت سال جهانی قطب ها)	5
19:50 الی 20:20	-	پخش قسمت دوم مصاحبه اختصاصی انجمن نجوم شفق با دکتر فیروز نادری با محوریت کاوش های امروز و نسل آینده بشر در حوزه فضا	6
20:10 الی 20:15	انجمن نجوم شفق	پخش کلیپ تصاویر تهیه شده توسط اعضای انجمن نجوم شفق	7
20:15 الی 20:45	انجمن نجوم شفق	پرسش و پاسخ آزاد نجومی	8
20:15 الی 21	انجمن نجوم شفق	رصد عمومی آسمان شب	9

مکان : اردکان، خیابان شهید رجائی، چهاراه سعدی، سالن اجتماعات کانون فرهنگی - تربیتی شهید مدرس.
زمان : پنجشنبه، دوم اسفند، 18 الی 21

سمینارهای ماهانه نجوم شهرستان اردکان، پنجشنبه اول هر ماه در جهت ترویج هر چه بهتر دانش نجوم و اخترشناسی و تکنولوژی فضایی، برگزار می گردد.

سازمان فضایی آمریکا، ناسا در یک برنامه جهانی برای علاقه مندان این امکان را فراهم نموده است تا تلسکوپ پرتو گامای نسل آینده خود را که در اواسط سال جاری میلادی قرار است تا به فضا پرتاب شود نامگذاری کنند. نام فعلی این ماموریت، GLAST می باشد که سرنام عبارت Gamma-ray Large Area Space Telescope به معنای تلسکوپ فضایی پرتو گاما در محدوده باز می باشد. هدف از این ماموریت، شناسایی بهتر سیاهچاله های فضایی، درخش های پرتو گاما، ابرنواختر ها (انفجارهای حاصل از مرگ ستارگان) و ... می باشد.
بنابراین از امروز تا تاریخ 31 مارس و یا بعبارتی یازدهم فروردین ماه فرصت دارید تا نام مورد نظر خود را برای این ماموریت فضایی، پیشنهاد دهید. ناسا، شرایط نام را اینچنین معرفی کرده است :

- نام مورد نظر می بایستی جذاب باشد و توجه را به اخترشناسی پرتو گاما معطوف سازد
- باید گیرا و قابل بحث باشد (در حد فهم عمومی)

- همچون سایر ماموریت های پیشین ناسا، نام مورد نظر نباید از شخصیت علمی در قید حیات اتخاذ شده باشد
- نام مربوطه می بایستی اصل باشد و پیش از این، بر ماموریتی در آینده، گذشته و یا در حال حاضر انجام شده   است اقتباس نشده باشد.


بنابراین فرصت را از دست ندهید و با مراجعه به اینجا، نام مورد نظر خود را پیشنهاد کنید.

در این ماموریت که 11 روز به طول می انجامد، قرار است تا فضانورد آژانس فضایی اروپا، Leopold Eyharts، جای Daniel Tani را که از سرنشینان فعلی ایستگاه فضایی است، بگیرد و بدین ترتیب Tani بوسیله آتلانتیس پس از اتمام ماموریت به زمین بازگردد. در این پرواز همچنین دو فضانورد از آژانس فضایی اروپا یعنی Hans Schlegel از آلمان و Leopold Eyharts از فرانسه حضور دارند.

پیش از آن که ماموریت STS-120 که توسط شاتل فضایی دیسکاوری به اتمام رسید، اتاقکی موسوم به هارمونی را به ISS اضافه نمود که این اتاقک، امکان اتصال کلمبوس را به ایستگاه فضایی بین المللی، فراهم کرد. آزمایشگاه ژاپنی دیگری نیز قرار است تا به اتاقک هارمونی متصل شود. بر کلمبوس, تلسکوپ خورشیدی نیز موسوم به SOLAR وجود دارد تا مطالعاتی را بر روی این ستاره همسایه ما به انجام برساند. STS-122، صد و بیست و یکمین پرتاب شاتل های فضایی و همچنین بیست و چهارمین ماموریت به سمت ایستگاه فضایی بین المللی است. پس از اتمام این پروژه، شاتل فضایی آتلانتیس، برای پرتاب STS-125 آماده خواهد شد که در واقع آخرین ماموریت تعمیر تلسکوپ فضایی هابل می باشد.
گروه نجوم شفق ماموریت توام با موفقیتی را برای آتلانتیس آرزومند است.

فیلم پرتاب آتلانتیس - ناسا

سرانجام از نخستین سیستم پرتاب ماهواره و موشک فضایی ایران که تماماً توسط دانشمندان و محققان کشورمان ساخته و به مرحله بهره برداری رسیده است، با پرتاب موشک حامل "کاوشگر - 1"، پرده برداری شد. این پرتاب موفقیت آمیز، صبح امروز، در کویر سمنان و با حضور جمع کثیری از مسئولین لشگری و کشوری و نیز ریاست محترم جمهور، انجام گرفت. ماهواره امید نخستین ماهواره پیشرفته ساخته شده به دست محققان ایرانی با هدف تحقیقات علمی و پژوهشی است که در سال آینده به فضا اعزام خواهد شد و نخستین مسافر این موشک حامل ماهواره ایرانی می باشد که مدار آن نسبتا در ارتفاع پایین قرار دارد. با این حساب، ایران یازدهمین کشور در جهان است که دارنده چنین تکنولوژی حائز اهمیتی در صنعت فضاست.

پیش از این نیز، ماهواره سینا-1 در ایران ساخته و پردازش شده بود، اما بوسیله موشک کاسموس روسی و از خاک روسیه به فضا پرتاب شده بود که با این حساب تمامی قسمتهای در مدار قرار دادن ماهواره، بومی نبود. اما با رونمایی از این سامانه پرتاب موشکی که شامل : ماهواره، موشک حامل، سکوی پرتاب و مقر فرماندهی ماهواره از مدار است، ایران در جمع 11 کشور دارنده این تکنولوژی پیوسته است.
 به نوشته خبرگزاری فارس :"اين موشك شامل بيش از 10 هزار تنوع قطعه در اجزاي مختلف اعم از موتور، بدنه، هدايت و كنترل است كه كارشناسان رشته‌هاي مختلف دانشگاهي طي 10 سال گذشته ساخت تمامي اجزاي آن را بومي نموده و اينك صنايع هوافضاي جمهوري اسلامي قادر به ساخت كامل آن مي‌باشد."

هدف از این پرتاب، آزمایش لایه های زیرین جو زمین برای کنترل سیستم های ناوبری و پرتاب های آتی صورت پذیرفت. امید است تا بزودی شاهد انتشار خبر قرارگیری ماهواره امید و دیگر ماهواره های علمی - تحقیقاتی جمهوری اسلامی ایران در مدار زمین و نیز ارسال محموله های حامل انسان به مدار زمین و فراتر از آن باشیم.

امروز، دوازدهم بهمن ماه مصادف با اول فوریه بود. پنجمین سالروز انفجار شاتل کلمبیا به همراه 7 خدمه این پرواز. این حادثه، دومین انفجار سرنشین دار در تاریخ پرواز شاتل های فضایی حین انجام ماموریت و پنجمین، در تاریخ فضا بود. ماموریت STS-107 که با هدف انجام آزمایشاتی در محیط بی وزنی در تاریخ 16 ژانویه سال 2003 میلادی از پایگاه کیپ کاناورال فلوریدا به مقصد ایستگاه فضایی بین المللی زمین را ترک گفت. در حین عملیات پرتاب، قطعه فوم کوچکی از پوشش زیرین شاتل جدا شده و به سپر گرمایی کربن - کربن در نزدیکی لبه بال چپ که وظیفه تحمل گرمای بسیار شدید حاصل از اصطکاک به هنگام ورود به جو را داشته است، برخورد کرده و به آن آسیب وارد می کند. به همین دلیل، این ناحیه از شاتل، در انتهای ماموریت و به هنگام ورود به جو زمین، دچار گرمایش بسیار شدیدی شده و باعث انفجار مدارگرد کلمبیا شد و در نهایت قطعات مختلف شاتل همچون شهابسنگ های عظیمی  باسرعت 19000 کیلومتر بر ساعت، در 3 ایالت آمریکا سقوط کردند.

7 خدمه این پرواز را Rick Husband، William McCool ، David Brown، Kalpana chawla، Michael P.Anderson، Laurel B. Clarck و Ilan Ramon تشکیل می داد. پرواز شاتل های فضایی تا دوسال پس از حادثه کلمبیا، تعطیل و دانشمندان و مهندسان ناسا، بازنگری هایی را در سیستم های تشکیل دهنده مجموعه شاتل انجام دادند تا اینکه سرانجام پرواز شاتل ها، در سال 2004 و با پرتاب دیسکاوری تحت عنوان ماموریت STS-114، از سر گرفته شد. یادبودی نیز از قربانیان حادثه بر مریخ نوردهای Spirit و Opportunity نصب گردید.
کلمبیا، نخستین شاتل از ناوگان شاتل های فضایی ایالات متحده بود که در دوازدهم آوریل 1981، نخستین پرواز مداری خود را به همراه 2 خدمه، با موفقیت به انجام رسانید.

در هفته جاری، اخبار مختلف و جذابی از نجوم و تکنولوژی فضایی منتشر شد که دو مورد از آنها را می توان متفاوت و جنجال برانگیز دانست. نخستین خبر که در اوایل هفته، در تیتر خبری اکثر سایت ها و رسانه های پر بیننده جهان دیده می شد، مربوط به احتمال رویت یک انسان بر سطح مریخ، توسط مریخ نورد Spirit (روح)، و خبر دوم نیز مربوط به گذر یک سیارک نسبتاً کوچک از نزدیکی سیاره زمین بود.
در رابطه با نخستین خبر، واکنش اخترشناسان و مجامع نجومی دنیا از جمله سازمان فضایی آمریکا، ناسا که هدایت مریخ نوردها را به عهده دارد، این خبر، کذب محض خوانده شد. در واقع اندازه گیری های انجام شده موید آن بود که انسان خیالی ما، سنگ مریخی بسیار کوچکی بوده است. نتایج تحقیقات 50 ساله دانشمندان در سیاره سرخ نیز حتی امیدی برای کشف حیات تک سلولی در مناطق مورد مطالعه باقی نگذارده بود چه برسد به آنکه انسانی در حال دویدن بر سطح مریخ در تصاویر Spirit یافت شود!

پیش از این نیز، موارد مشابهی توسط مدارگردهای مریخی نظیر چهره یک انسان بر سطح مریخ دیده شده بود. در این مورد خاص، مدارگرد نقشه بردار سراسر مریخ (MGS)، پاسخ را با تصاویر دقیق خود به دانشمندان ارائه کرد. چهره انسان، یک بازی ساده نور بر سطح یک تپه مریخی بوده است.

اما خبر دوم را نمی توان تکذیب کرد! سیارک 250 متری TU24، سه شنبه شب گذشته از نزدیک ترین فاصله خود از سیاره ما رسید و پس از آن، بدون آنکه خطری را متوجه این سیاره مملو از حیات بسازد، به راه خود در فضای بیکران ادامه داد. احتمال عبور سیارک هایی با قطر مشابه، هر 37000 سال یکبار است با اینحال تا سال 2027 و عبور سیارک آپوفیس از نزدیکی زمین، چنین جرم آسمانی از نزدیکی زمین عبور نخواهد کرد. تلسکوپ های غول پیکر رادیویی نظیر آرسیبو (بزرگترین رادیوتلسکوپ تک بشقابی جهان با قطر 305 متر در پورتوریکو) و گرین بنک نیز در یک پروژه مشترک، نقشه برداریهای رادیویی را از سطح آن به عمل آوردند تا تصویر سه بعدی را بتوان از این جرم آسمانی ارائه کرد. نتایج موید ماهیت نامنظم و سیب زمینی شکل TU24 بود.