از دیرباز لکه های خورشیدی مورد توجه رصدگران و اخترشناسان بوده است تا بدانجاکه گالیله، اخترشناس بنام ایتالیایی آسیب های جبران ناپذیری را برای رصد این لکه ها به چشم خود زد و در سالهای پایانی عمر خود، نابینا شد. این پدیده های زیبا و شگفت انگیز که حاصل آشفتگی های مغناطیسی در ناحیه استوای خورشید است، در واقع نواحی با دمای نصف دمای سطح خورشیدند که می بایست قرمز دیده شوند اما به دلیل تضاد نوری شدید با سطح خورشید، تیره به نظر می آیند.

اندازه این لکه، چندین برابر سیاره زمین است!

هر 11 سال یکبار بدلیل تغییر قطب های مغناطیسی خورشید، دوره ای از فعالیت های خورشیدی آغاز می شود که به ظهور لکه های بزرگ بر سطح این ستاره و وقوع طوفانهای سهمگین خورشیدی همراه است. دانشمندان پیش بینی کرده اند که اوایل سال 2008 میلادی (اواسط پاییز)، این فعالیت ها آغاز می شوند و بنابراین ظهور لکه هایی به چنین بزرگی، نشان دهنده آغاز این فعالیت هاست.

هرگز برای رصد این پدیده، مستقیم خورشید را از پشت تلسکوپ یا دوربین دوچشمی، رصد نکنید بلکه با گرفتن یک کاغذ سفید در مقابل چشمی تلسکوپ یا دوربین دوچشمی و جلو عقب بردن آن تا زمان بدست آمدن یک تصویر واضح،  شما می توانید این لکه ها را بصورت نقاط سیاه رنگی در زمینه روشن خورشید در کاغذ مشاهده کنید.